Είχα χρόνια να ανέβω στη Θεσσαλονίκη. Αν και πήγα για ένα απόγευμα ένα χρόνο πριν και άλλη μια φορά για 1 ώρα πριν ένα μήνα δεν νομίζω ότι πιάνονται. 

Και τις τελευταίες φορές που είχα πάει για μέρες έμενα σε κάτι Πανοράματα, ή σε άλλες περιοχές όχι τόσο “Θεσσαλονίτικες” αν υπάρχει μια τέτοια λέξη.. 

Μια φορά την είχα ευχαριστηθεί πολύ.. είχα ανέβει επάνω με μια ξαδέρφη μου και τον άντρα της τότε και με είχαν φιλοξενήσει τα παιδιά.. Πάρα πολλά χρόνια πριν θυμάμαι και μάλιστα μου είχαν κάνει δώρο και μερικά τεύχη του περιοδικού “Παραπέντε” που δεν τα ήθελαν πια. Ο “καινούριος” ξάδερφος είχε ένα καφενείο στη κεντρική λαχαναγορά της Θεσσαλονίκης και δυστυχώς δεν είχα καταφέρει να πάω… Νομίζω χώρισε με την ξαδέρφη μου μερικά χρόνια μετά. Κρίμα, ήταν ωραίο ζευγάρι. 

Και μετά με πήγαν και από τον Νονό μου… και έμεινα και με αυτούς κάποιες μέρες. 

Τα είχα πάρει με τον Νονό μου όταν ήμουν μικρό παιδί. Πολύ με είχε στεναχωρήσει.. Αλλά εκείνο το βράδυ που έμεινα στο σπίτι τους του τα συγχώρεσα όλα… και σε αυτόν και στη Νονά μου που δεν έφταιγε σε τίποτε η γυναίκα… Παραμυθάδες οι Θεσσαλονικείς.. το συνάντησα και άλλη μια φορά με ένα φίλο από εκεί πάνω… 

Τέλος πάντων.. έμεινα και στο σπίτι του Νονού στο Φίλυρο… Όμορφα εκεί θυμάμαι γιατί είχαν και ένα ωραίο περιβόλι και έναν οπορώνα μαζί με τα αδέρφια του. Μετά σταμάτησαν να μιλάνε νομίζω… Εκείνες τις μέρες την είχα χαρεί πολύ την πόλη.. Αλλά ήμουν δεν ήμουν 15 χρόνων οπότε.. 

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Σχολείο, Πανεπιστήμιο, Δουλειά, έρωτες.. χάθηκα και με τα ξαδέρφια και το Νονό και τη Νονά.. Και τώρα βρέθηκα για μερικές μέρες στην Πόλη για δουλειά… και λίγο την είδα.. ή μάλλον λόγω της δουλειάς, ενός άσχημου κρυώματος και του κακού καιρού είδα ελάχιστα από την πόλη. 

Την βρήκα πολύ γκρι.. Σαν να έχασε λίγο την παλιά της Αίγλη. Ή μπορεί να μην είχε ποτέ κάποια Αίγλη απλά εγώ να τη θυμόμουν ότι είχε; Δεν ξέρω.. Και η Αθήνα λόγω της κρίσης έγινε γκρι και άδεια αλλά κάπως αρχίζει να βελτιώνεται τώρα. Σαν η Θεσσαλονίκη να έχει ακόμα λίγο καιρό μέχρι να αρχίσει να παίρνει τα πάνω της. 

Μέναμε στα Δυτικά κιόλας. Όχι σε κάποια κυριλέ περιοχή. Ίσως και γι΄αυτό, Ίσως και γιατί γύρω μας ήταν κυρίως καταστήματα που το Σαββατοκύριακο ήταν κλειστά και την μοναξιά αυτή του γκρι την έκαναν να φαίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Τουλάχιστον το AirBnB στο οποίο μείναμε ήταν υπέροχο.. 

Το είχε ένας Γερμανός, άκου να δεις τώρα, που έρχεται στην πόλη συχνά, αγόρασε το διαμέρισμα και το νοικιάζει όταν δεν είναι εκεί.. 

Νομίζω σε όλα έπαιξε ρόλο και κάποια πράγματα που είχα διαβάσει για την ιστορία της πόλης που πραγματικά είναι τεράστια και όχι πολύ χαρούμενη αφού η πόλη ήταν στο σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης από τα αρχαία χρόνια, Από τους μεγαλύτερους σταθμούς της Εγνατίας οδού των Ρωμαίων, Παραλίγο πρωτεύουσα του Βυζαντίου, καταλήφθηκε αργότερα από τους Νορμανδούς, τους Τούρκους, έφτασε το 1912 όταν προσαρτήστηκε στην Ελλάδα να έχει 75000 Εβραίους, 45000 Μουσουλμάνους, 5000 Λεβαντίνους και 25000 μόνο Έλληνες…  

Το 1917 στη μεγάλη πυρκαγιά της πόλης κάηκε η μισή πόλη, και στο δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο από τους 50000 Εβραίους που ζούσαν εκεί επέστρεψαν μόνο 2000 από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και 12000 και πλέον Θεσσαλονικείς συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς για να αποσπάσουν μέρος της περιουσίας των Εβραίων που έφυγαν από την πόλη… 

Και άλλα τέτοια όμορφα και γκρι.. Αναρωτιέμαι τέτοιες ώρες αυτή την Ερωτική Θεσσαλονίκη γιατί την λένε Ερωτική… Μάλλον καταστροφική, μαύρη και κακή πόλη θα την έλεγα εγώ. Και αυτός ο Βαρδάρης που φυσάει κάθε χειμώνα δεν τον βλέπω να την καθαρίζει και πολύ… 

Ευτυχώς κάποια στιγμή βγήκε λίγος ήλιος και την είδα πιο χαρούμενη και πολύχρωμη την πόλη…