Κάτι σαν παγωτό λοιπόν... 

Μπορεί να είναι παγωμένο, μπορεί να έχει γεύση παγωτού, μπορεί να έχει το σχήμα του παγωτού αλλά παγωτό δεν είναι ακριβώς.. Βλέπετε για να πει κάποιος ότι αυτό είναι παγωτό πρέπει τα λιπαρά του να προέρχονται από το γάλα ή την κρέμα, από ζωικά λιπαρά γενικά.. ενώ στον όρο παγωμένο γλύκισμα για παράδειγμα τα λιπαρά μπορεί να είναι από όπου να'ναι... 

Αυτό ίσχυε και τουλάχιστον από το όνομα και μόνο μπορούσες να καταλάβεις αν το παγωτό ήταν καλό ή όχι... Φυσικά οι βιομηχανίες έδωσαν μεγάλη μάχη οπότε ο νόμος άλλαξε οπότε τον όρο παγωτό μπορεί να τον πάρει και ένα παγωμένο γλύκισμα με φυτικά λιπαρά.. 

Δεν λέω ότι όλα τα φυτικά λιπαρά είναι κακά ή ότι όλες οι βιομηχανίες παγωτού φτιάχνουν κάτι κακό αλλά αυτό που λέω είναι ότι πρέπει πάντα να κοιτάμε τα συστατικά από τα πράγματα που αγοράζουμε. 

Στην Αμερική πάντως ο όρος παγωτό χρησιμοποιείτε για παγωμένα τρόφιμα με τουλάχιστον 10% ζωικά λιπαρά και με λιγότερο από 100% αέρα μέσα. Γιατί ίσως αν δεν το ξέρετε τα παγωτά έχουν αρκετό αέρα παγιδευμένο μέσα τους. Όσο πιο πολύ αέρα τόσο πιο αφράτα είναι και δεν έχουν πολλούς κρυστάλλους αλλά καμιά φορά πληρώνουμε για τον αέρα ιδίως όταν μάλιστα το παγωτό πωλείται με το λίτρο... 

Τέλος πάντων... 

Ήθελα να φτιάξω ένα παγωμένο γλύκισμα λοιπόν σχετικά χαμηλό σε λιπαρά, που να μην χρειάζεται παγωτομηχανή και γενικά να είναι κάπως υγιεινό. Δοκίμασα διάφορες συνταγές και τελικά κατέληξα σε μια της αγαπημένης Donna Hay η οποία μου άρεσε γιατί μπορείς να παίξεις πολύ μαζί της. Να την κάνεις vegan να την κάνεις με λιγότερα λιπαρά, να την γλυκάνεις με μέλι ή στέβια ή σιρόπι αγαύης, να βάλεις φρούτα, να βάλεις ξηρούς καρπούς, να βάλεις χρώμα... Από τότε μέχρι τώρα το έχω φτιάξει με πολλούς συνδυασμούς και θα σας δώσω έναν από τους πιο απλούς...

Μου αρέσουν πολύ οι φακές... Πολύ όμως.. τις θεωρώ πολύ εύκολο φαγητό να γίνουν.. εξαιρετικά θρεπτικές και γενικά μια υπερτροφή. 

Έχω πάντα βρασμένες σε μερίδες στην κατάψυξη για σαλάτες αλλά και χωρίς να έχεις βρασμένες και χωρίς μούλιασμα μπορείς να έχεις ένα γεύμα σε λίγες ώρες. 

Αλλά τελευταία ξεκίνησα να το ψάχνω λίγο περισσότερο με τις φύτρες... Και γενικά με τα όσπρια όταν βλαστάνουν.. 

Γενικά οι φύτρες είναι γεμάτες θρεπτικά συστατικά και βιταμίνες. Αλλά τι γίνεται όμως με το βράσιμο; διατηρούνται; αξίζει να μπούμε στη διαδικασία; 

Έκανα μια μικρή έρευνα και βρήκα τα εξής: 

Οι φακές όπως όλα τα όσπρια περιέχουν φυτικό οξύ που τις κάνει δύσπεπτες και πολλές φορές παραπονιόμαστε ότι μας τουμπανιάζουν, ότι κλάνουμε συνέχεια κτλ... Με το μούλιασμα λοιπόν και το φύτρωμα τους το φυτικό οξύ χάνεται κάνοντας τις φακές πολύ πιο εύκολες στην πέψη.

Επίσης το φύτρωμα τους αυξάνει τη διαθεσιμότητα τους σε βιταμίνες Β και D.. αυτό έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα και κάνει τα όσπρια ακόμα πιο θρεπτικά! 

Επίσης το φύτρωμα αυξάνει τις πρωτεΐνες τους κατά τουλάχιστον 10%.

Με το φύτρωμα μειώνουμε το χρόνο βρασμού στο μισό περίπου.

Αυξάνονται οι φαινόλες στο διπλάσιο. Οι φαινόλες είναι αντιοξειδωτικά που υπάρχουν και στο ελαιόλαδο για παράδειγμα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βοηθάνε στη μείωση της κακής χοληστερίνης και του διαβήτη. 

Και τέλος αλλάζει τη γεύση τους και την υφή τους. Μπορούμε να φάμε τις φακές ωμές σε σαλάτα αλλά ακόμα και όταν τις βράζουμε έχουν μια εντελώς διαφορετική γεύση. Γίνονται πιο απαλές, αποκτούν μια γεύση σαν ξηρούς καρπούς και γενικά είναι σαν να τις έχουμε ανεβάσει μια σκάλα. 

Αρνητικά δεν υπάρχουν καθόλου στη διαδικασία. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι απλά αυξάνουμε το χρόνο κατά δυο μέρες πράγμα που σημαίνει ότι αν θέλουμε να τις φυτρώσουμε πρέπει να το προγραμματίσουμε λίγο.. 

Εγώ προσωπικά τρελάθηκα με τη γεύση και είναι ο μόνος τρόπος που θα τρώω τις φακές από εδώ και πέρα. Θα το δοκιμάσω και με τα ρεβίθια σίγουρα αλλά και με τα φασόλια. 

Να πω επίσης ότι το δοκίμασα με τις υπέροχες φακές από το δικότυλο και μάλιστα ήταν και προπέρσινες.. Έχω να πω ότι βλάστησαν όλες πράγμα που σημαίνει πόσο καλή δουλειά κάνουν τα παιδιά με την καλλιέργειά τους. 

Ας δούμε λοιπόν τις λεπτομέρειες.. 

Είμαι τόσο τυχερός.. 

Πραγματικά ώρες ώρες νιώθω ευλογημένος. Κάνω την αγάπη μου δουλειά, συνεργάζομαι με ωραίους ανθρώπους και δοκιμάζω καταπληκτικά προϊόντα. 

Σε αυτή τη συνταγή συνυπάρχουν προϊόντα που οι άνθρωποι που τα παράγουν αγαπούν και αυτοί τόσο πολύ αυτό που διάλεξαν να κάνουν που απλά το πιάτο που μαγείρεψα βγήκε απλά μαγικό... 

Είναι απίστευτο επίσης σε αυτή την εποχή της μαζικότητας και της ανωνυμίας να ξέρεις από που είναι το κάθε τι που μπαίνει στην κοιλιά σου. Να τρέφεσαι συνειδητά, να παίρνεις ενέργεια από την τροφή, όχι μόνο από τα θρεπτικά της συστατικά αλλά και από την ενέργεια που έβαλαν μέσα σε αυτή οι άνθρωποι που τα παρήγαγαν. Πραγματικά σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα για τον εαυτό σου, για τον κόσμο και σε κάνει να έχεις μια μικρή ελπίδα για το αύριο...

Στη συνταγή αυτή λοιπόν υπάρχουν τα όσπρια από το Δικότυλο που τα αγαπώ πολύ και σας τα έχω αναφέρει αρκετές φορές, υπάρχουν τα φοβερά σέσκουλα του Χρήστου Μπλαντή από τον Μαραθώνα, τον φοβερό αυτό καλλιεργητή που τα προϊόντα του θα τα βρεις στις λαϊκές του Μαρουσιού, του Χαναδρίου κτλ, υπάρχει το λάδι του Ευτύχη το Pamako από την Κρήτη (ακόμα να κάνω την παρουσίαση σου εδώ γαμώτο!), υπάρχει το Πετιμέζι του Καραγγελή, και υπάρχει και ένα πολύ ωραίο Riesling από τη Σιάτιστα από το οινοποιείο "Δύο Φίλοι" που νομίζω ότι ήταν το πρώτο Ελληνικό οινοποιείο που επισκέφτηκα ποτέ πριν από πάνω 10 χρόνια και είχα μαγευτεί από την προσπάθεια της Γεωργίας και του Γιάννη εκεί πάνω... Ελπίζω να πάω σύντομα ξανά! 

Τη συνταγή την ξεκίνησα αργά χτες το βράδυ.. Αγόρασα κάτι πολύ ωραία πυράντοχα ταψιά από το Σκλαβενίτη χτες και ήθελα να τα φωτογραφίσω... Θυμήθηκα ότι έχω κάτι σέσκουλα στο ψυγείο που είχα πάρει από τον Χρήστο πριν από δυο εβδομάδες και είπα ότι θα τα φωτογραφήσω με αυτά μιας και τα συγκεκριμένα σέσκουλα έχουν τρομερά χρώματα. Καθώς άνοιξα τις σακούλες είδα ότι έχω 3 μάτσα και ότι δεν θα αντέξουν και άλλη μια εβδομάδα οπότε είπα να σκαρώσω ένα φαγάκι. Και επειδή αρκετούς υδατάνθρακες είχα φάει τελευταία είπα να τα συνδυάσω με μερικούς ακόμα :-) Βέβαια τα όσπρια έχουν υδατάνθρακες αλλά τουλάχιστον είναι αρκετά πολύπλοκοι και έτσι δεν τους κάνει άμεση ενέργεια ο οργανισμός μας. Πάντα έχω στην κατάψυξη σακουλάκια με βρασμένα όσπρια για σαλάτες και φαγάκια και χρησιμοποίησα ένα από αυτά. 

Σε 20 λεπτά είχα έτοιμη φαγητάρα... Φαγητάρα όμως... 

Συνταγή εδώ:

Λατρεύω τους λωτούς..

Δηλαδή δεν είναι ότι τόσο πολύ τους θεωρώ σαν πολύ γευστικό φρούτο αλλά τρελαίνομαι με την πάρτη τους ένα πράγμα. 

Να πω ότι τους λατρεύω σαν δέντρα, είναι το απόλυτο χειμωνιάτικο καρποφόρο με μόνο τους κόκκινους καρπούς πάνω στα γκρι κλαδιά για να μην πω τα υπέροχα πορτοκαλί τους φύλλα το φθινόπωρο...

Στη ζαχαροπλαστική τώρα τους βάζω σε μια υπέροχη πουτίγκα που κάνω και πραγματικά την λατρεύω... αλλά δεν θυμάμαι να τους είχα χρησιμοποιήσει στη μαγειρική. Μέχρι που μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε μια κολοκυθόσουπα. 

Σκεφτόμουν ότι θα ήταν μια υπέροχη σούπα.. αλλά περίμενα μέρες να την κάνω γιατί οι λωτοί που είχα οι άτιμοι δεν ωρίμαζαν με τίποτε.. 

Αλλά τελικά έγινε μια σούπα μα μια σούπα, όνειρο!!! Δοκιμάστε τη.. έτσι αν θέλετε να κάνετε ένα δώρο στον εαυτό σας... 

Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως έπρεπε να έψηνα και τους λωτούς μαζί με την κολοκύθα.. 

Την επόμενη φορά θα το δοκιμάσω... Ίσως κάνει τη γεύση ακόμα πιο έντονη! 

Ας δούμε τι θα χρειαστούμε!

Το συγκεκριμένο πιάτο το έχω φάει στην Ιταλία στη Γένοβα συγκεκριμένα και το λένε Farinata αλλά το έχω φάει και στη Νίκαια στη Νότια Γαλλία και το λένε Socca. Παρόμοια πιάτα έτσι μια ζύμη φτιαγμένη από αλεύρι ρεβιθιού, νερό, λάδι και αλάτι υπάρχουν στις περισσότερες περιοχές της Ιταλίας (ιδίως του Νότου και της Σικελίας) καθώς επίσης της Νότιας Γαλλίας όπου και πάλι θα το συναντήσουμε με διάφορα ονόματα. 

Στην Ελλάδα δεν θυμάμαι να το έχω φάει πουθενά αλλά πολύ πιθανόν να υπάρχει κάπου σαν ξεχασμένη συνταγή... Άλλωστε τα ρεβίθια ξεκίνησαν να καλλιεργούνται στην Ασία γύρω από τον Καύκασο και η καλλιέργειά τους μεταφέρθηκε στην Μεσόγειο και φυσικά και στην άλλη μεριά Ινδία κτλ όπου εκεί πραγματικά είναι ένα τρόφιμο που πραγματικά καλλιεργείται πολύ.. Μιας και σίγουρα η καλλιέργειά τους θα πέρασε από Ελλάδα για να πάει Ιταλία και μετά Γαλλία κτλ μάλλον θα τα τρώγαμε και εμείς σαν αλεύρι και όχι μόνο σαν όσπρια σούπα.. Αν κάποια ή κάποιος έχει μνήμες από μια τέτοια παραδοσιακή συνταγή ας μου πει... 

Είναι ένα εξαιρετικά απλό πιάτο που σχεδόν δεν έχει συνταγή.. 4 υλικά μόνο... Αλεύρι από ρεβίθι, νερό, ελαιόλαδο και αλάτι.. άντε και πιπέρι άντε και κανένα μπαχαρικό... 

Η προετοιμασία της όμως θέλει λίγο προσοχή και δεν είναι κάτι που θέλει βιασύνη. Όπως ας πούμε ότι ο χυλός πρέπει να μείνει κάποιες ώρες ώστε να διαβραχεί το αλεύρι από το νερό και επίσης ότι καλύτερα είναι να ψήνεται στο φούρνο και όχι στο τηγάνι... Αλλά θα τα δούμε όλα τα μυστικά ένα ένα. 

Απλά να έχετε υπόψη σας ότι είναι ένας λευκός καμβάς αυτή η συνταγή και μπορείτε να την κάνετε όπως θέλετε... 

Θέλετε να βάλετε λαχανικά μέσα; μπορείτε, θέλετε να βάλετε κάποια φύλλα; μπορείτε.. Θέλετε μπαχάρια; μπορείτε. Θέλετε να τις συνοδεύσετε με τυρί; άνετα! με τηγανητό αυγό; ακόμα πιο εύκολο.. 

Οπότε δοκιμάστε τη συνταγούλα και θα με θυμηθείτε! 

Ας δούμε τι θα χρειαστούμε:

Υπάρχουν μερικές ευτυχείς συγκυρίες και μερικές ότι τόσο ευτυχείς. 

Για παράδειγμα ήρθαν ξαφνικοί επισκέπτες στο σπίτι και δεν είχα φαγητό να τους δώσω πέρα από κάτι αυγά ένα πράγμα. 

Αλλά σαν έξυπνο παιδί που είμαι έχω τον τρόπο μου. Νοικοκύρης βρε παιδί μου! από το τίποτε να σου βγάζω μεζέ. όχι από το εντελώς τίποτε βέβαια, όχι σαν την Έλενα Ακρίτα που σε ένα από τα ωραία χρονογραφήματα από την εποχή του ταχυδρόμου έλεγε, βεβαίως να φτιάξω κάτι με ότι έχω στο ψυγείο, αλλά αν έχω μόνο μισό λεμόνι στο ψυγείο τι να σου φτιάξω με αυτό. Και έχει δίκιο... 

Μπορεί όμως να μην είχε μεγάλο καταψύκτη... Ενώ εγώ έχω.. και όχι άδειο.. έχω εκεί μέσα την Άρτα και τα Γιάννενα. Τι ζωμούς, τι έτοιμες σούπες, τι κοτόπουλα, τι έτοιμους κιμάδες όπου γράφουν επάνω την ημερομηνία παρασκευής τους και το βάρος τους, (σας τα έχω πει όλα εδώ), τι έτοιμα βρασμένα όσπρια. Και στα όσπρια θα μείνουμε.. γιατί αυτά έχουν σημασία.. Σας έχω πει λοιπόν ότι όσπρια παίρνω μόνο από το Δικότυλο μιας και τους ξέρω και τη δουλειά τους ξέρω και τους αγαπώ πολύ.. Και αυτό που κάνω είναι να έχω βρασμένα ρεβίθια και φακές σε μερίδες και να τα κάνω ότι θέλω γρήγορα και άκοπα.. 

Η σημερινή συνταγή είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Έβγαλα ρεβίθια από την κατάψυξη, είχα και δυο τρία άλλα υπέροχα υλικά όπως το Μαστέλο από τη Χίο και έγινε μια σαλάτα, αλλά μια σαλάτα!!! χορταστική, νόστιμη και υπέροχη.. 

Και ας μην ζύγισα τα υλικά ακριβώς θα σας τα πω στο περίπου.. άλλωστε τέτοιες συνταγές είναι για να αυτοσχεδιάζετε! Με ότι έχετε κάνετε φαγητό, γρήγορα και εύκολα! 

 Ας δούμε πως το έφτιαξα εγώ.. 

Με τα Βίγκαν φαγητά έχω ένα θέμα.. Ή μάλλον το θέμα δεν το έχω τόσο με τα φαγητά όσο με τους ανθρώπους που ακολουθούν μια τέτοια διατροφή γιατί αρκετές φορές είναι απλά θύματα της μόδας και όχι συνειδητοποιημένοι στη διατροφή που ακολουθούν. 

Γιατί το λέω αυτό; γιατί κατά καιρούς έχω κάνει συζητήσεις με πολλές και πολλούς από αυτούς και όταν τους λέω πόσο πολύ Βίγκαν είναι η παραδοσιακή Ελληνική κουζίνα με κοιτάνε σαν τρελό. Και μετά αρχίζω και τους μιλάω για τα λαδερά, για τα υπέροχα πιάτα με τα λαχανικά που έχουμε παραδοσιακά στην Ελλάδα, ακόμα και για άγνωστα πιάτα όπως οι κολοκυθοκορφάδες, τα ωραία τουρσιά και λοιπά και λοιπά μου λένε μπλιαχ. Γιατί δεν τους αρέσουν τα φασολάκια γιαχνί γιατί δεν είναι αρκετά trendy για αυτούς. Εκεί λίγο το χάνουν.

Τα τελευταία χρόνια κάπως έχει βελτιωθεί η κατάσταση όμως και βλέπω νέα παιδιά να έχουν αγαπήσει τέτοιες παραδοσιακές συνταγές και πραγματικά να τις δουλεύουν, να τις τρώνε και να τις πειραματίζονται.. 

Γιατί καλή η κινόα και το κεχρί αλλά προτιμώ να μην έχω το τεράστιο carbon print για να έρθουν εδώ. Επίσης ένα άλλο πολύ ωραίο πράγμα είναι ότι έχουν κυκλοφορήσει και αρκετά ωραία βιβλία με vegan συνταγές πια. Χρόνια πιπίλιζα το μυαλό σε δύο γνωστούς μου Έλληνες σεφ και τους έλεγα βρε βγάλτε ένα βιβλίο με νηστίσιμα και βίγκαν συνταγές, θα μοσχοπουλήσει, και επιτέλους ο ένας κάτι πάει να κάνει.. Αναρωτιέμαι αν θα θυμάται ποιανού ιδέα ήταν :-) Αμφιβάλω αλλά οκ.. 

Μια από τις πολύ αγαπημένες μου γυναίκες σεφ που κάνουν χορτοφαγικές συνταγές αλλά και Βίγκαν είναι η Amy Chaplin.. Αυστραλέζα αλλά κοσμογυρισμένη, έφαγα από τα χεράκια της σε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο στη Νέα Υόρκη το Angelica's kitchen και λάτρεψα και την ίδια και το στυλ της και όλα..

Είχα καλεσμένους την Κυριακή και ήθελα να φτιάξω κάτι ιδιαίτερο. Και μιας και δεν είχα φάει όσπρια αρκετές μέρες ήθελα να έχει μέσα φασόλια. Θυμήθηκα μια συνταγή της που είχα δει για ταρτάκια και είπα να την μετατρέψω σε συνταγή για τάρτα και να κάνω και τα δικά μου..

Βγήκε καταπληκτική και υπέροχη και τέλεια! Τα παιδιά που δοκίμασαν τρελάθηκαν αλλά μιας και τους είπα ότι είχε μέσα φασόλια είπα να δώσω λίγο και στον αδερφό μου να δοκιμάσει χωρίς να ξέρει τι είναι... Τον χρησιμοποιώ αρκετά σαν πειραματόζωο αλλά πάντα του δίνω καλό φαγητό και δεν παραπονιέται...

Έτσι όπως δεν είχε καταφέρει να βρει από τι είχαν γίνει τα σουτζουκάκια τις προάλλες, δεν κατάφερε να βρει και τι έχει μέσα η τάρτα.. Του άρεσε πολύ όμως..

Να πω ότι χρησιμοποίησα τα υπέροχα φασόλια από το δικότυλο τις υπέροχες βανίλιες τους και επίσης τα παντζάρια με τα οποία σκέπασα την τάρτα ήταν από την Καταπληκτική Ειρήνη.. 

Οπότε πάμε να δούμε αυτή την πολύ ωραία και πολύχρωμη συνταγή που είμαι σίγουρος ότι θα σας ενθουσιάσει γιατί είναι κάτι διαφορετικό! Και αν τα παιδιά σας δεν τρώνε φασόλια για δοκιμάστε τη! 

Είχα μαζέψει λίγο χόρτα.. και ήθελα να τα κάνω κάτι... Αλλά ήταν πολύ λίγα για να τα βράσω και να μείνει τίποτε.

Μετά σκέφτηκα τι ωραία που θα ήταν να τα τσιγαρίσω, να τα μαράνω και να πετάξω και 2-3 αυγά μέσα και να τα χτυπήσω έτσι σαν ομελέτα.. Αλλά δεν είχα αυγά.. 

Ωραία σκέφτηκα, και τώρα τι; Δεν θέλω που δεν θέλω να πετάω φαγητό, ιδίως στις δύσκολες μέρες που θα έρθουν οπότε κάθησα κάτω και σκέφτηκα.. 
Να τα κάνω ένα ριζότο; δεν θα ήταν κακή ιδέα και θα ταίριαζε πολύ η λίγη πικράδα τους αλλά από την άλλη ήθελα κάτι πιο comfort.. κάτι σαν ψωμί, σαν ζυμαρικό.. Αλλά δεν είχα αυγά οπότε τα ζυμαρικά ήταν εκτός.

Ή μήπως δεν ήταν; Και εκεί μου ήρθε η έμπνευση.. Βρε μπας και να φτιάξω σπιτικά ζυμαρικά μόνο με σιμιγδάλι; Θα μου πεις, τα ζυμαρικά που αγοράζουμε από το σούπερ μάρκετ αυτό είναι μόνο, σιμιγδάλι και νερό.. Μήπως να το δοκιμάσω και εγώ και να δω αν γίνεται; 

Και το δοκίμασα.. Και είναι ότι πιο απλό έχω φτιάξει.. και νόστιμο συνάμα! Δηλαδή δεν το φανταζόμουν ότι με 2 υλικά, άντε τρία μαζί με το αλάτι κάνεις μακαρόνια! 

Θέλει λίγη υπομονή στο ζύμωμα και μετά λίγη ξεκούραση για τη ζύμη αλλά σιγά!! Η χαρά που νιώθεις όταν το καταφέρνεις να κάνεις κάτι τόσο όμορφο με τα χέρια σου αξίζει τόοοοοοσο πολύ! 

Αφού έφτιαξα τη ζύμη σκεφτόμουν πως να τα σχηματοποιήσω, και σκεφτικά να τα κάνω κάπως σαν τα Garganelli ή τα strοzzhapreti τα Ιταλικά ή σαν τα Κρητικά δικά μας τα Σκιουφιχτά αλλά ήθελα να τα κάνω λίγο πιο όμορφα από τα τελευταία αλλά δεν είχα το ειδικό ξύλινο σκεύος με το οποίο κάνεις τις ρίγες των πρώτων.. 

Και μετά εκεί που καθόμουν είδα την ξύλινη σφραγίδα που έχω για τα πρόσφορα.. Όχι πως έχω κάνει κανένα πρόσφορο ποτέ αλλά είναι πανέμορφη... Οπότε είπα να τη δοκιμάσω αυτή για να δώσω το σχήμα και μια χαρά δούλεψε.. 

Τα ζυμαρικά έγιναν πανέμορφα και με σχέδια! Βέβαια μετά το βράσιμο κάποιος κακεντρεχής θα έλεγε ότι μοιάζουν λίγο με μασημένη και πεταμένη τσίχλα έτσι όπως έχουν το σχήμα αυτό αλλά ΟΚ! δεν ξέρω κανένα κακεντρεχή! εσείς ξέρετε; :-) 

Και στο τέλος έκανα μια ωραία "σάλτσα" με καρύδια και τα χόρτα και συνόδευσα αυτό με τα ζυμαρικά μου και ο συνδυασμός ήταν απίθανος! Φυσικά μπορείτε να τα σερβίρετε με ότι σάλτσα θέλετε αλλά και απλά σοταρισμένα σε λίγο καλό βούτυρο και με μπόλικο πιπέρι και τριμμένη ξερή μυζήθρα μια χαρά θα είναι! :-) 

Δοκιμάστε τα λοιπόν! 

Λοιπόν! Σας έχω φτιάξει και άλλη μια φορά Χούμους αλλά εκείνο ήταν αρκετά πειραγμένο μιας και είχε μέσα Αντζούγιες.. 

Είπα λοιπόν μιας και προχθές έψησα την κολοκύθα της Ειρήνης και έκανα πουρέ να χρησιμοποιήσω λίγο για να κάνω ένα λίγο διαφορετικό χούμους. 

Είναι από τα πιο ωραία ορεκτικά που έχετε δοκιμάσει και ότι πρέπει για να το φας μπροστά από την τηλεόραση με κομμένα λαχανικά και κανένα κριτσίνι ή κανένα ωραίο και ιδιαίτερο παξιμάδι... 

Πανεύκολη συνταγή, έχω πάντα στην κατάψυξη έτοιμα ρεβίθια από το Φενεό του Δικότυλου βρασμένα και μεριδοποιημένα καθώς επίσης και πουρέ κολοκύθας της Ειρήνης και μέσα σε λίγες ώρες αφού τα βγάλω από την κατάψυξη μπορώ να το φτιάξω στο πι και φι... 

Δεν θέλει και πολλά ακόμα, ταχίνι, λεμόνι, νερό και μερικά μπαχαρικά και ένα μούλτι... 

Η κολοκύθα στο συγκεκριμένο του δίνει μια ωραία φρεσκάδα και το κάνει αρκετά πιο ελαφρύ από το συνηθισμένο. Και ιδίως για μένα που το ταχίνι δεν είναι το αγαπημένο μου είναι ότι καλύτερο! 

Ας δούμε τι θα χρειαστούμε! 

Είναι τρομερό νομίζω να φτάσεις σε ένα σημείο και να πετάς όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα μπορείς. 

Να χρησιμοποιείς σχεδόν τα πάντα από τα λαχανικά που αγοράζεις και να μην επιβαρύνεις όσο μπορείς το περιβάλλον. 

Μου αρέσουν πολύ οι κολοκύθες και είχα αγοράσει αρκετές από την Ειρήνη.. Μου είχε μείνει μια γκρι υπέροχη και μεγάλη και ήρθε η ώρα και αυτή να την κάνω ψητή στο φούρνο και να την κρατήσω για αργότερα. 

Λοιπόν... είναι πολύ απλό να αποθηκεύεις τις κολοκύθες σαν πουρέ στην κατάψυξη... Απλά πρέπει να τις ψήσεις. Και μετά είναι πολύ απλό να τις κάνεις πουρέ με ένα μεγάλο πιρούνι ή με με το ειδικό εργαλείο. 

Φυσικά δεν πρέπει να βάλεις αλάτια και πιπέρια κτλ γιατί μπορεί ας πούμε να θες να κάνεις μια γλυκιά συνταγή.. Μόνο Ελαιόλαδο και ένα ελαφρύ αρωματικό ίσως αν θέλετε.. Και δεν εννοώ κανένα τριμμένο αρωματικό ξερό επάνω τους. 

Αλλά είναι πολύ ωραίο βάλεις τα κομμάτια της κολοκύθας να κάτσουν πάνω σε ένα κρεββάτι από αρωματικά όπως ας πούμε φασκόμηλο... το οποίο καθώς ψήνεται θα αρωματίσει πολύ διακριτικά τα κομμάτια της κολοκύθας, τόσο διακριτικά που θα καταλαβαίνεις ότι κάτι υπάρχει αλλά δεν ξέρεις τι.. 

Επίσης τα σπόρια της κολοκύθας μπορείς να τα κάνεις υπέροχο πασατέμπο βάζοντας τους χοντρό αλάτι και μπαχαρικά.. 

Ας δούμε λοιπόν τι θα χρειαστούμε για όλα αυτά!