Φέτος είπα να κάνω απλά κουλουράκια.. 

όχι τα γνωστά κόκκινα, ούτε με φυτικά χρώματα κτλ... 

Είπα ας πάω παραδοσιακά.. 

Και έτσι ξεκίνησα.. Απλά μετά με τσίμπησε μια μύγα. Τώρα τι μύγα ήταν δεν ξέρω. Στην αρχή ξεκίνησε σαν αστείο. Είπα να δοκιμάσω πέρα από τα γνωστά σχέδια τύπου βαρκάκι, σαλιγκαράκι, πλεξουδίτσα να κάνω και κάτι πιο ιδιαίτερο. Τι σόι ινφλουένσερ είμαι άλλωστε αν μένω στα τετριμμένα.. χα χα χα χα!! εδώ γελάμε όλοι μαζί! :-) :-) 

Οπότε ξεκίνησα να κάνω μια πλεξίδα τύπου τσουρεκιού με 3 κορδόνια... έγινε σούπερ! μετά είπα να δοκιμάσω μια με τέσσερα, μια με πέντε και μετά αφού γέμισε και το δεύτερο ταψί και δεν με ένοιαξε πια ήρθα και το πήγα το πράγμα μακριά.. Μιλάμε για μακριές πλεξούδες.. 

Πλάκα είχαν και χάρηκα κιόλας που τα κατάφερα και πόσο πχιά είναι η ζύμη της μάνας μου τρομερή κτλ, κτλ... 

Και τα έψησα και ανέβασα και μερικές φωτό στα στόρις στο ίνστα.. Και άρεσε στον κόσμο και μου έλεγαν τι θα τα κάνεις, τι θα τα κάνεις και λέω τελικά, βρε δεν στολίζω τη λαμπάδα μου φέτος με τα κουλουράκια; Και τα στόλισα.. με λουλούδια από τον κήπο! 

Εκκλησία δεν νομίζω ότι θα πάω φέτος.. 

Του χρόνου όμως δεν θα είναι ωραία να κάνω πάλι τέτοιες λαμπάδες και να έχω κάτι να μασουλάω στο δρόμο από την Εκκλησία μέχτι το σπίτι και πριν την μαγειρίτσα; Και ίσως του χρόνου τα κάνω κόκκινα! :-) 

Ας δούμε τι θα χρειαστούμε:

Πάβλοβα λοιπόν... 

Συνταγή δεν έχω δώσει ακόμα.. Έψαχνα κάτι το πραγματικά εντυπωσιακό αλλά και παράλληλα τη συνταγή που θα μου λύσει τις απορίες μου... Και έπεσε το μάτι μου σε ένα βίντεο στο instagram. Ένα βίντεο στο οποίο η εκπληκτική Zoe Francois του @zoebakes στο ινστα παρουσιάζει την πάβλοβά της.. 

Και παθαίνω σοκ και βρίσκω επιτέλους τη συνταγή που ψάχνω και ΌΟΟΟΟλα τα μυστικά της καλής Πάβλοβας. 

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι ξέρετε την ιστορία της Πάβλοβας που πήρε το όνομά της από τη χορεύτρια Παύλοβα όταν επισκέφθηκε την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία με τις δύο χώρες να ερίζουν για την αρχική συνταγή.. Τέλος πάντων... 

Η πάβλοβα είναι ένα πολύ απλό γλυκό. Μια ψημένη μαρέγκα είναι δηλαδή που σερβίρεται με σαντιγί και φρούτα. Σιγά το πράγμα δηλαδή... 

Αλλά δεν είναι έτσι απλό! 

Το να φτιάξεις μια σωστή μαρέγκα που να σέβεται τον εαυτό της, να ψηθεί σωστά κτλ είναι ένα δύσκολο πράγμα. Και αυτό γιατί εξαρτάται από πολλά θέματα. 

Τα αυγά κατ' αρχήν. Υπάρχουν μέτρια, μεγάλα, μικρά, φρέσκα, λιγότερο φρέσκα.. Όλα αυτά παίζουν ρόλο για μια καλή μαρέγκα. 

Μετά, η ζάχαρη... τι ζάχαρη και πόση... 

Επίσης, το χτύπημα, δυνατό, απαλό, για πόση ώρα; 

Τι άλλο βάζουμε πέρα από τα αυγά και τη ζάχαρη και γιατί;

Το ψήσιμο; Πως θα γίνει; σε τι θερμοκρασία; για πόσο χρόνο;... 

Θα τα δούμε λοιπόν αυτά ένα ένα... 

Επίσης δεν θα τη σερβίρω απλά με σαντιγί. 

Θα κάνω ένα curd αλλά αντί για λεμόνι που το κάνουν συνήθως θα το κάνω με σαγκουίνι.. 

Και για όσες και όσους δεν ξέρουν το curd είναι κάτι σαν μαρμελάδα από εσπεριδοειδή κυρίως που όμως περιέχει βούτυρο και αυγά.. Είναι κάτι ανάμεσα σε μαρμελάδα και σε κρέμα δηλαδή. 

Εγώ το λατρεύω... Στην Τούρτα με τις μαργαρίτες το έχω χρησιμοποιήσει για τη γέμιση αλλά δεν σας έδωσα συνταγή για να μην σαν ταράξω.. Οπότε σας την δίνω εδώ!

Ας δούμε τι θα χρειαστούμε!

Έχουμε μια πασχαλιά στον κήπο... 

Την έχουμε πάρα πολλά χρόνια και δεν μπορώ να πω ότι πάει πάρα πολύ καλά.. Ή είναι πολύ μεγάλη πια σε ηλικία (πάνω από 50 χρόνων σίγουρα) ή δεν την φροντίζουμε καλά. 

Πάντως όπως και να έχει μερικά κλαδάκια με λουλούδια θα κάνει κάθε χρόνο... 

Εντωμεταξύ πραγματικά αγαπώ το άρωμά της και είναι το άρωμα που έχω συνδέσει μαζί με το Πάσχα. Ίσως γιατί ο επιτάφιος της γειτονιάς πάντα ήταν στολισμένος με Πασχαλιές.. 

Όταν βγήκα τη μεγάλη Παρασκευή για να ψωνίσω πέρασα και από τη λαϊκή και σε ένα πάγκο πωλούσαν κλαδιά πασχαλιάς. Πήρα αρκετά και τα έβαλα στο βάζο. Ήθελα να μοσχομυρίζει το σπίτι Πασχαλιά. 

Πολύ καλά έκανα και μου κράτησαν συντροφιά μέχρι σήμερα. 

Είχα όμως κάτι φράουλες που δεν ήταν και πολύ ζωηρές οπότε είπα να τις κάνω μαρμελάδα. Και εκεί που σκεφτόμουν με τι, έπεσε το μάτι μου στην Πασχαλιά του κήπου... 

Έκοψα 2 κλαδάκια, τα μάδησα από τα λουλούδια και τα έβαλα μαζί με το φρούτο στην κατσαρόλα. Έδωσαν το άρωμά τους στη μαρμελάδα... Περίεργος συνδιασμός. Ίσως όχι τόσο ταιριαστός όσο η μαρμελάδα με το χαμομήλι αλλά σίγουρα ιδιαίτερος. 

Αν θέλετε τη δοκιμάζετε! 

Κατ'αρχήν για να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους. 

Αυτές οι παπαρούνες του αγρού δεν είναι αυτές από τις οποίες βγαίνει το όπιο. Δεν είναι καν αυτές από τις οποίες βράζουμε τα σποράκια και τα δίνουμε στα μωρά να κοιμούνται.. 

Αυτές οι άλλες είναι άλλο είδος, πανέμορφες, εξαιρετικά διακοσμητικές και θυμάμαι στη γεωπονική μας είχαν δώσει και σποράκια και είχα φυτέψει.. έτσι για να ξέρουμε τη διαφορά. Η αλήθεια είναι ότι πριν μερικά χρόνια βρήκα κάποια σποράκια που είχα φυλάξει αλλά δεν φύτρωσαν. Είναι πολλά τα χρόνια από τότε. :-) 

Τέλος πάντων... Στην Γαλλία λοιπόν φτιάχνουν ένα πολύ ωραίο σιρόπι από τα πέταλα της απλής παπαρούνας και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον μέσα στο κυνήγι του επαναστατικού κόκκινου φέτος το Πάσχα και είπα να το δοκιμάσω.. Εδώ στη γειτονιά έχει πολλές και είπα να μαζέψω.. 

Όχι τόσο εύκολο όμως γιατί θέλει πολλές.. Πάρα πολλές! Πάρα πολλές γιατί είναι τόσο ελαφριά τα πέταλά τους που για να μαζέψεις τα 100 γρ που ζητάει η συνταγή, ε θα κουραστείς λίγο.. Εκτός αν μένεις δίπλα σε ένα χωράφι που έχει πολλές σαν σπαρμένες όπως η τυχερή η ξαδέρφη μου η Κατερίνα με την οποία μίλαγα πριν λίγο.. 

Θα το φτιάξει λέει και αυτή και θα πάει να κεράσει το χωριό... :-) Θα τους μεταλάβει με το κόκκινο σιρόπι του λουλουδιού... Ταιριαστό για το Πάσχα αλλά ίσως για το επόμενο.. Φέτος είπαμε μένουμε μέσα.. 

Αφού τα μαζέψουμε λοιπόν τα υπόλοιπα είναι απλά και σε μισή ωρίτσα έχουμε τελειώσει.. Αν και θα σας πρότεινα να τα ψαχουλέψτε αρκετά για ζούδια.. Είναι τρομερό πόσα εντομάκια κρύβονται στα διπλωμένα πέταλά τους... 

Δείτε και το βιντεάκι:

Και το κόκκινο Πάσχα συνεχίζεται! 

Συνήθως έβαφα αυγά σε διάφορα χρώματα και τα διακοσμούσα περίεργα ή έβρισκα γενικά πολύ ευφάνταστους τρόπους να τα διακοσμώ.. 

Φέτος είπα να το πάω παραδοσιακά και απλά και μονοχρωματικά.. ή ένα βασικό χρώμα και ένα ακόμα.. 

Συνταγή δεν θα ανέβαζα.. Αλλά μια φίλη από το facebook δοκίμασε να βάψει αυγά με φυσικό τρόπο και τελικά έμειναν σχεδόν άσπρα.. Οπότε σκέφτηκα ότι μάλλον το θέμα του βαψίματος των αυγών με φυσικές μπογιές μάλλον δεν έχει ακόμα κορεστεί και είπα να γράψω και εγώ τις σκέψεις μου.

Αυτό που θέλει είναι υπομονή... Και γενικά το τελευταίο διάστημα είναι μια άσκηση στην υπομονή.. οπότε όπως και με το προζύμι, για να βάψεις αυγά με φύλλα από κρεμμύδια θες υπομονή... και ίσως ένα βράδυ ολόκληρο..  

Αλλά στο τέλος βγαίνουν ένα τρομερό έντονο βαθύ κόκκινο χρώμα που μοιάζει τόσο φυσικό και αληθινό... 

Υλικά και συνταγή είναι απλά... αλλά ακολουθείστε τα βήματα και μην κόψετε δρόμο... 

Δεν θα έκανα κουλουράκια φέτος. Δεν είχα καμία διάθεση πραγματικά. Αυτό το μένουμε μέσα αρχίζει και πραγματικά μου δημιουργεί θέμα. Και όχι αυτό ακριβώς το να είμαστε μέσα αλλά η έλλειψη του χαδιού, της αγκαλιάς. Γενικά σαν άνθρωπος είμαι πολύ της αφής. Και της όσφρησης αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.. 

Μου έστειλε μήνυμα όμως η φίλη μου η Αφροδίτη και μου ζήτησε για τους οδηγούς αν έχουμε καμιά συνταγή για Πασχαλινά Κουλουράκια. Και είπα βεβαίως έχω.. Τη συνταγή της μάνας μου... Που δεν την είχα ανεβάσει εδώ οπότε καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.. 

Ήθελα λοιπόν να την κάνω λίγο πιο μοντέρνα, λίγο πιο παιδική και λίγο πιο εύκολη... Θυμάστε τα ωραία τρουφάκια που είχα κάνει για τα παιδιά.. Ε, κάπως ήθελα να την έκανα και αυτή λίγο πιο εύκολη. Και την έκανα.. και προσέθεσα χρώμα. Είπα να τα κάνω κόκκινα για να ταιριάζουν με τα πασχαλινά αυγά.. την άνοιξη

Το πρώτο ταψί δεν μου πέτυχε στο ψήσιμο.. Έψησα κανονικά και το χρώμα χάθηκε και έγινε καφέ.. Σαν πρωτάρης την πάτησα.

Το επόμενο ταψί βγήκε μια χαρά.. Ροζουλί και παιδικό.. Έφυγε το κόκκινο έντονο της ζύμης και έμεινε ένα όμορφο Ροζουλί.. Οι αλλαγές έρχονται.. Δεν θα είναι ροζ όμως.. 

Τα περισσότερα από τα ζαχαρωτά έμειναν ανέπαφα από τη θερμοκρασία, μόνο τα πολύχρωμα μπαλάκια έλιωσαν.. Αλλά και αυτά έδωσαν ένα ποτάμι χρώμα στα κουλουράκια.. 

Δοκιμάστε αυτή την πολύ νόστιμη συνταγή αλλά προσοχή στο ψήσιμο σας παρακαλώ! Περισσότερες λεπτομέρειες πιο κάτω.. 

Δεν θα έκανα κουλουράκια φέτος. Δεν είχα καμία διάθεση πραγματικά. Αυτό το μένουμε μέσα αρχίζει και πραγματικά μου δημιουργεί θέμα. Και όχι αυτό ακριβώς το να είμαστε μέσα αλλά η έλλειψη του χαδιού, της αγκαλιάς. Γενικά σαν άνθρωπος είμαι πολύ της αφής. Και της όσφρησης αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.. 

Μου έστειλε μήνυμα όμως η φίλη μου η Αφροδίτη και μου ζήτησε για τους οδηγούς αν έχουμε καμιά συνταγή για Πασχαλινά Κουλουράκια. Και είπα βεβαίως έχω.. Τη συνταγή της μάνας μου... Που δεν την είχα ανεβάσει εδώ οπότε καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.. 

Ήθελα λοιπόν να την κάνω λίγο πιο μοντέρνα, λίγο πιο παιδική και λίγο πιο εύκολη... Θυμάστε τα ωραία τρουφάκια που είχα κάνει για τα παιδιά.. Ε, κάπως ήθελα να την έκανα και αυτή λίγο πιο εύκολη. Και την έκανα.. και προσέθεσα χρώμα. Είπα να τα κάνω κόκκινα για να ταιριάζουν με τα πασχαλινά αυγά.. την τρέλα, την επανάσταση, το αίμα. 
Και ξεκίνησα και άκουγα μουσική καθώς τα έφτιαχνα.. Είχα κατεβάσει μια συλλογή με τραγούδια της Laurie Anderson και ξεκίνησε με ένα από τα αγαπημένα μου:

"Hey little darlin,
I'm comin' your way little darlin
And I'll be there
Just as soon as I'm all straightened out
Yeah just as soon as I'm perfect"

Και μετά ήρθε το:

"When my father died we put him in the ground When my father died it was like a whole library burned down World without end remember me"

Και συνέχισα να κάνω κουλουράκια.. και να βάζω πιο πολύ κόκκινο χρώμα. 

Και θυμόμουν μικρό παιδί, δημοτικό θα πήγαινα. Έπεφτα να κοιμηθώ το βράδυ και με έπιανε μια κατάσταση.. σαν να μην μπορούσα να κουνηθώ, σαν να με πλάκωνε κάτι και να μην με άφηνε. Το ένιωθα να έρχεται. "Ξεκινάει" 'έλεγα στον εαυτό μου, και με κατέκλυζε. Μια θλίψη, ένα κακό, και μετά από λίγο περνούσε. Ποιος ξέρει τι είχα στο μυαλό μου τότε, τι σκεφτόμουν... 

Και μετά ήρθε ένα πολύ αγαπημένο μου:

Που μου θύμισε τι κάνουμε τώρα που μένουμε μέσα.. Μιας και δεν μπορούμε να είμαστε με άλλους, παίρνουμε φίλους τηλέφωνο και λέμε τι έγινες βρε συ, πως την παλεύεις, θα τα πούμε ξανά, όταν τελειώσει όλο αυτό να βγούμε για ποτάκια και να τα πούμε, ναι ναι λέμε και λένε, να τελειώσει αυτό και θα βρεθούμε.. 

Και δεν θα βρεθούμε όπως και δεν βρισκόμαστε τόσο καιρό πριν το "μένουμε μέσα"..

Και εκεί έβαλα το πρώτο ταψί να το ψήσω και δυστυχώς τα έψησα σε δυνατή φωτιά και πήραν χρώμα.. και δεν ήταν πια κόκκινα αλλά καφέ. Σαν σκόνη. 

Και ευτυχώς τελείωσε αυτό και ήρθε το Strange Angels:

"Well it was one of those days larger than life

When your friends came to dinner
And they stayed the night
And then they cleaned out the refrigerator -
They ate everything in sight
And then they stayed up in the living room
And they cried all night"

Και θα το ζήσουμε αυτό. Έτσι Αντώνη; Έτσι Θύμιο; Έτσι Ελένη; 

Και έχει και αυτή την επόμενη μαγική στροφή αυτό το τραγούδι:

"Strange angels - singing just for me
Old Stories - they're haunting me
Big changes are coming
Here they come
Here they come."

Και το επόμενο ταψί βγήκε μια χαρά.. Ροζουλί και παιδικό.. Έφυγε το κόκκινο έντονο της ζύμης και έμεινε ένα όμορφο Ροζουλί.. Οι αλλαγές έρχονται.. Δεν θα είναι ροζ όμως.. 

Τα περισσότερα από τα ζαχαρωτά έμειναν ανέπαφα από τη θερμοκρασία, μόνο τα πολύχρωμα μπαλάκια έλιωσαν.. Αλλά και αυτά έδωσαν ένα ποτάμι χρώμα στα κουλουράκια.. 

Και τώρα που τελείωσαν οι μουσικές και τα κουλουράκια τι κάνω; την ανεβάζω έτσι αυτή τη συνταγή; να τη διαβάσουν τα παιδιά; Καλύτερα όχι.. 

Αυτό εδώ το κείμενο θα είναι το "Κατάλληλο από 15 και πάνω".. Θα ανεβάσω τη συνταγή άλλη μια φορά όμως χωρίς όλα αυτά έτσι ώστε να είναι κατάλληλη για όλους. 

Άλλωστε δικό μου είναι το σάιτ, ότι θέλω το κάνω.. :-) 

Καλό βράδυ... 

Πάσχα στην πόλη

Είχαμε κάποια χρόνια να κάνουμε Πάσχα στην Αθήνα. Την τελευταία φορά είχαμε περάσει πάρα πολύ όμορφα αλλά τα επόμενα χρόνια μας είχε τραβήξει η εξοχή μιας και κακά τα ψέματα η άνοιξη στην Ελλάδα είναι η πιο ωραία εποχή. 

Ακόμα και οι Κυκλάδες που τις έχουμε συνηθίσει ξερές και μέσα στη σκόνη και την κάψα του καλοκαιριού την άνοιξη πραγματικά είναι ένας άλλος κόσμος γεμάτος χρώματα από τα αγριολούλουδα και μυρωδιές από τα ανθισμένα μυρωδικά που καθώς περπατάς τα ενοχλείς με τα πόδια σου και ανασαίνεις το γλυκό τους άρωμα. 

Δεν είναι περίεργο λοιπόν που αυτή η εποχή της αναγέννησης της φύσης έχει συνδυαστεί με το Πάσχα και την Ανάσταση. 

Από την αρχαία Ελλάδα και ακόμα πιο παλιά οι άνθρωποι πέθαιναν και ανάσταιναν τους θεούς τους… ο Έλληνας Διόνυσος που πέθαινε και ζούσε κάθε χρόνο, ο Άδωνης, ο Όσιρις σκοτώνεται και ανασταίνεται, ο γιος του ο Ώρος μάλιστα σταυρώνεται ανάμεσα σε δυο ληστές, Ο Κρίσνα, ο Μίρθα χίλια χρόνια πριν το Χριστό σταυρώνεται και αυτός ενώ ο Οντίν σταυρώνεται στο δέντρο της ζωής… 

Μερικές πληροφορίες για όλα αυτά μπορείτε να δείτε εδώ, εδώ και εδώ!

Είναι μάλλον αστείο ότι τα ταφικά έθιμα η εκκλησία δεν τα ήθελε και η μεγάλη Παρασκευή θεωρήθηκε μέρος της εκκλησιαστικής παράδοσης μετά από χρόνια.

Αλλά και η εκκλησία πως μπορεί να αντιταχτεί σε έθιμα αιώνων πριν από αυτή; Απλά τα κάνει δικά της και προχωράει..

Η Αθήνα είναι αρχαία πόλη.. οι ναοί και οι εκκλησίες της είναι πολλοί και σε επίπεδα και από ναούς χτίστηκαν εκκλησίες και από παλιές εκκλησίες χτίστηκαν νεότερες κ.α. 

Λέγεται ότι η Μητρόπολη των Αθηνών για να χτιστεί, μιας και την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν και πολλά χρήματα, καταστράφηκαν πάνω από 70 βυζαντινές εκκλησίες της Αθήνας έτσι ώστε να μπορέσουν να βρουν τα υλικά για να την χτίσουν. 

Η πόλη λοιπόν έχει πολλές εκκλησίες, που η κάθε μια έχει και από ένα επιτάφιο και έτσι κάθε Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ στους δρόμους γίνεται χαμός με κάποιους να συναντιούνται ή να προχωρούν παράλληλα και όλα να μπερδεύονται γλυκά που λέει και το τραγούδι. 

Αξίζει λοιπόν το βράδυ εκείνο να βρεθείτε ιδίως κάπου κοντά στην Πλάκα για να πάρετε μια ιδέα του τι γίνεται. 

Φέτος, με σημαντικό αριθμό κατοίκων της πόλης να κάνουν Πάσχα στο χωριό, και με σύμμαχο τον ωραίο καιρό, η πόλη ήταν πραγματικά στα γιορτινά της. 

Κατεβήκαμε και εμείς στο ιστορικό κέντρο και μετά τον επιτάφιο που είδαμε στην Καπνικαρέα μια εκκλησία του 11ου αιώνα κάναμε μια βόλτα στην Πλάκα για να δούμε τους άλλους επιτάφιους και μετά να τριγυρίσουμε στις εκκλησίες της περιοχής. 

Ωραία ιδέα και πραγματικά περάσαμε υπέροχα.. 

Την επόμενη μέρα Μεγάλο Σάββατο είχα ένα food tour στην πόλη με ένα ζευγάρι Ισπανών. Ωραίοι άνθρωποι και χάρηκα ιδίως μιας και κατέβηκα πολύ νωρίς στην πόλη όταν αυτή ακόμα κοιμόταν. Ήπια καφέ σε ένα άδειο ακόμα καφέ του κέντρου και τριγύρισαμε στα μαγαζιά του εμπορικού τριγώνου δοκιμάζοντας από μεζεδάκια μέχρι παγωτό. 

Κάθε μεγάλη εβδομάδα από την Μεγάλη Πέμπτη μέχρι το Μεγάλο Σάββατο στην οδό Μιαούλη (δίπλα στο Μοναστηράκι) στήνουν τους πάγκους τους οι Ναξιώτες που έχουν έρθει από το νησί τους και πουλάνε τυριά και κρέατα.

Προσπαθώ κάθε χρόνο να περνάω από εκεί και να προμηθεύομαι γραβιέρα και αρσενικό. Αρνάκι δεν έχω πάρει ποτέ αν και από ότι μου είπε ο φίλος μου ο Σάββας πρέπει να πάρω την επόμενη φορά. 

Κυριακή στο σπίτι, είχαμε καλέσει 3 φίλους και είπαμε να φάμε στον κήπο.. 

Πόσο καλά κάναμε.. 

Ο κήπος ολάνθιστος και τα κουνούπια ακόμα δεν κάνουν πάρτυ. Φάγαμε ωραία σούπα, παντζαροσαλάτα, πίτα με άγρια χόρτα και τυρί που είχε φέρει ο Δ. και μετά αρνάκι γεμιστό με πέστο μυρωδικών και πιπεριές. 

Για τα γλυκά είχε φροντίσει ο Τ. και ήταν καταπληκτικά. 

Φαγητό, κρασί κτλ μέχρι αργά και ευτυχώς όλα πήγαν καλά! 

Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα κατεβήκαμε ξανά στο κέντρο και ήταν υπέροχα μιας και ο καιρός είναι πια ανοιξιάτικος και υπέροχος και πραγματικά είναι τέλεια απλά να σουλατσάρεις και να γίνεσαι και εσύ τουρίστας στην πόλη σου. 

Σας το συστήνω λοιπόν το Πάσχα στην πόλη… Ιδίως σε μια πόλη σαν την Αθήνα!